Nu stiu daca mai sunt in lume popoare care-si sarbatoresc unirea natiei de trei ori pe an asa cum o facem noi. Ca vorbim de 27 martie, de 1 decembrie sau de 24 ianuarie, nimeni nu ne bate, nici in vorbe, nici in istorie.
Pacat insa ca, a doua zi, redevenim ceea ce de fapt suntem: dezbinati, suspiciosi si invrajbiti.
Putem da vina, cat om vrea, pe nenorocitul ala de comunism, daca nu ne vom trezi curand, vai s-amar de natia noastra!
Sa nu mai existe oare in tara asta lideri capabili sa ne redea demnitatea si increderea, oameni in stare sa ne adune, nu sa ne rasfire, gata sa ne scoata de sub imperiul scenariilor fabricate, al suspiciunilor, si, implicit, al fricii !?.
Ar trebui sa fie, doar sa-i trezim si sa-i asiguram ca noi asta vrem!.
Pacat insa ca, a doua zi, redevenim ceea ce de fapt suntem: dezbinati, suspiciosi si invrajbiti.
Putem da vina, cat om vrea, pe nenorocitul ala de comunism, daca nu ne vom trezi curand, vai s-amar de natia noastra!
Sa nu mai existe oare in tara asta lideri capabili sa ne redea demnitatea si increderea, oameni in stare sa ne adune, nu sa ne rasfire, gata sa ne scoata de sub imperiul scenariilor fabricate, al suspiciunilor, si, implicit, al fricii !?.
Ar trebui sa fie, doar sa-i trezim si sa-i asiguram ca noi asta vrem!.

